Ég var að koma heim til mín,  eftir að keyra yndislegu börnin sem ég á hlut í heim til sín. Ég skellti mér semsagt í Borgarleikhúsið ásamt tveim yndislegum börnum að sjá frábæra leikritið Gauragang.

Áður en ég fer að lofsama sýninguna þá langar mig samt að segja aðeins frá því að ég sá þessa sýningu fyrir X mörgum árum síðan og fannst hún æðisleg þá. Ég man það næstum eins og það hafi gerst í gær þegar Ingvar Sigurðsson lék Orm og Steinunn Ólína lék Lindu í uppfærslunni sem var þá á fjölum. Mér hefur alltaf þótt undarlega vænt um söguna Gauragang.  Ég hlustaði meira að segja mikið á diskinn sem var gefin út á sínum tíma (söng “á ég að elskann” í tíma og ótíma) og fór að sjá Meiri Gauragang þegar það var sett upp líka.

Þarafleiðandi var ég nett hrædd við að fara að sjá þessa uppfærslu, allt fullt af “nýjum” leikurum sem ég þekki lítið sem ekkert og ekki Steina að leika aðalhlutverkið & Ingvar með henni….já ég var eiginlega búin að ákveða að ég ætlaði bara að drífa mig og gera engar væntingar til sýningarinnar. Ég var einmitt að ræða þessa sýningu síðast í dag við stelpu í vinnunni og hún sagði að hún hefði skemmt sér konunglega. Var meira að segja búin að heyra fleiri en hana segja mér að sýningin var frábær , en ég hugsaði samt “ekki eins og góð og Gauragangur sem ég sá hér um árið”

En jæja…svo ég byrji nú einhverntímann á kjarna málsins. Ég þarf bara að hrissta af mér stoltið.  Láta ekki eins og kjáni og viðurkenna að ég skemmti mér konunglega, eflaust skemmti ég mér jafnvel betur en barnið og unglingurinn sem komu með mér því ég hló allavega meira og brosti út í eitt.  Svo kom meira að segja einstaka tár , sem ég náði nú samt að þurrka burt án þess að láta mikið fyrir því fara.

Gói (Guðjón) sem leikur Orminn var fáránlega frábær í sínu hlutverki, hann gerði þetta svo vel að ég var eiginlega pínu montin að hafa verið með honum í bekk í Kvennó (hálft ár..en ég meina það telur samt sko). Hann náði held ég alveg örugglega til hvers einasta áhorfanda í salnum. Gói er svona leikari sem fólki á eftir að þykja vænt um og halda með. Vala fór líka vel með hlutverk Lindu , þó hlutverkið sé nú kanski ekki endilega þannig að manni þyki vænt um týpuna.Rúnar fannst mér skemmtilegur sem hommalegi teprustrákurinn, Sigrún Edda æðisleg sem ávallt í hlutverki þreytt húsmóðurinnar, systurnar líka rosa fínar í sínu. Svo langar mig að nefna sérstaklega hann Berg leikara, ég veit að maður á ekki að gera upp á milli en mér finnst hann alltaf skila sínu svo vel , hann er með mjög lítið hlutverk í rauninni í sýningunni og satt að segja man ég ekki einu sinni hver lék þetta hér áður en mér fannst “kennarinn” sem hann lék svo eftirminnilegur og mér finnst bara alltaf Bergur leika allt svo vel.

Birgitta, Hallgrímur & Sveppi voru frábær og pössuðu eins og flís við rass í sín hlutverk (vinir Orms).  Það er eitthvað einstaklega fagurt að mínu mati við hana Birgittu leikkonu og hún nær einhvernvegin út fyrir sviðið að mínu mati með brosinu sínu, þegar hún var á sviðinu þá langaði mig bara að elta hana og vildi helst að hún væri “inná” allan tímann. Allir hinir voru líka æðislegir og gaman að sjá svona stóran hóp af flottu fólki í flottri sýningu. Verður gaman að fylgjast með áframhaldinu.

Borgarleikhúsið er segi ég enn og aftur að gera stórkostlega hluti og ég hlakka til að fylgjast með framhaldinu.

Söngur, leikur, dans, gleði , tár, einlægni, húmor og frábær skemmtun – á einni kvöldstund.

Kolla . . . bókaormur og leikhústralli

Sonur minn situr hér heima rjóður í kinnum af gleði og skoðar lítin krúttlegan bækling , þessi bæklingur er ekki nema kanski 5 blaðsíður en inniheldur lögin úr leiksýningunni sem við fórum á í dag. Þarna situr litli maðurinn sem ég elska mest í heimi og það skín út frá honum gleðin eftir daginn.

Ég bara varð að deila þessu með ykkur því ég veit að það eru hellingur af foreldrum þarna úti sem ekki hafa farið með börnin sín í leikhús og finnst þau eflaust of lítil ennþá . Fyrir ykkur sem eigið börn frá aldrinum 1 og 1/2 (jafnvel yngri) og alveg vel uppúr þá er ég með snilldar sunnudagsskemtun handa ykkur með barninu ykkar.

Við Felix Skafti fórum nefnilega í dag að sjá Skoppu & Skrítlu í Borgarleikhúsinu. Ég var nett smeik við að fara með 2ja ára soninn minn í leikhús því það þarf auðvita að hafa hljótt í leikhúsinu. En ég þekki til þeirra sem hafa farið að sjá og mér var sagt að þarna mætti ganga út og inn & að á gólfinu væru líka púðar sem börnin gætu setið á ef þau vildu vera nær sviðinu.

Við settumst fremst (vorum með vinum okkar) og strákarnir 2 (báðir 2ja ára) sátu svo stilltir og prúðir ALLAN tímann.

Mér finnst þetta dásamlegt starf sem þessar stelpur eru að vinna því þetta er barnaefni fyrir þau allra yngstu og það finnst mér algjörlega vanta oft inn í flóruna. Þær tala skírt og eru ekki með flókið mál, þær geisla af gleði og eru einlægar sem maður finnur að börnin finna því börn eru nösk á falsheit í fullorðnu fólki.

Sonur minn er allavega himinlifandi og Magnús vinur hans líka, við mömmurnar töluðum um þetta eftir sýningu að þetta væri algjörlega málið og nú eru Skoppa&Skrítla komnar í uppáhaldsbankann minn . Eftir sýningu gefa þær sér svo líka tíma og sitja frammí í sófa og leyfa öllum börnum að koma og sitja í fanginu sínu og láta foreldrana taka mynd.

Mér finnst þetta algjörlega til fyrirmyndar og þakka kærlega fyrir góða skemmtun í dag með syni mínum, því fátt gleður mig meira en að sjá son minn glaðan.

Kolla…mælir 100%  með Skoppu & Skrítlu í Borgarleikhúsinu

Ég kláraði bók í gærdag sem ég var búin að hlakka til að fá í hendurnar.  Það er nefnilega orðið nett langt síðan ég sá auglýsta bók og langaði helst að hlaupa á sama augnabliki út í búð að kaupa bókina. Það var algjörlega málið í þessu tilfelli. Stundum á ég erfitt með að lýsa því hvernig tilfinningu ég fæ gagnvart ákveðnum bókum en ég held að það sé auðveldast að líkja því við fallegar konur að einhverju leyti. Það eru til heill hellingur af ótrúlega fallegum og heillandi konum í þessum heimi en sumar bara standa út úr fyrir manni. Við heillumst öll oft að einhverju ákveðnu lúkki, eða jafnvel bara ákveðnar týpur sem maður rekst á og getur ekki tekið augun af. Þannig er það allavega með mig, ég sé ótrúlega fallega og heillandi konu sem hefur þetta eitthvað auka (svona eins og í júróvisjón laginu) , og ég er bara þannig gerð að þá verð ég að “meika múv”. Ég get ekki látið það kjurrt að taka sjénsinn og sjá hvort mögulega eitthvað gæti verið til staðar. Kanski komin nett langt inn í samlíkinguna en sumar bækur eru eins og konur, ég sá þessa bók sem um ræðir og vissi strax að mig langaði að lesa bókina, ég vissi ekkert um hvað hún var en bara kápan sagði mér að mig langaði að lesa hana og það helst sem fyrst svo ég myndi ekki missa af henni !

Þessi bókarkápa er ótrúlega vel gerð og ekki síðri eftir að maður klárar að lesa bókina.

Bókin fjallar nákvæmlega um það sem hún heitir ..Það sem ég sá og hvernig ég laug. Ég vil eiginlega ekkert meira segja um bókina því ég vissi ekkert þegar ég las hana og fannst hún algjörlega frábær. Hún er mannleg og fær mann virkilega til að hugsa. Það flotta við bókina fannst mér að þrátt fyrir skrýtnar aðstæður sem stelpan er sett í þá samt reynir maður að sjá sjálfan sig fyrir sér í hennar sporum og reyna að sjá hvað maður myndi sjálfur gera. Það er næstum erfitt að tala ekki meira um innihald bókarinnar því helst langar mig að hitta einhvern sem er líka búin að lesa bókina og ræða hana, stundum væri ég alveg til í að vera í svona bókaklúbb þar sem allir færu heim með sömu bókina og hún væri rædd á næsta “fundi”. Þessi yrði allavega fyrsta bókin ef ég stofnaði bókaklúbb !

Algjörlega í hópi minna uppáhaldsbóka og kápan finnst mér alveg vera 1 af TOPP 5 bókakápum sem hafa heillað mig.

Einföld , auðlesin, heiðarleg, Ógleymanleg og virkilega góð bók sem ég mæli eindregið með að ÞÚ lesir

Kollsterinn…Það sem ég las og hvernig ég heillaðist.

Höfundur : Judy Blundell

Útg: Forlagið

Ég er ekki áskrifandi að stöð 2 og þarafleiðandi hef ég ekki séð þá innlendu dagskrá sem þeir hafa verið að bjóða upp á nema kanski vaktirnar því þær hef ég fengið í jólagjöf undanfarið jól á dvd formi.

Í kvöld settist ég niður þegar drengurinn minn fór að sofa og byrjaði að horfa á rómantísku gamanþættina um Ástríði.

Það er orðið annsi langt síðan ég sat alein og horfði á sjónvarpsefni sem ég hló upphátt yfir. Þessir þættir eru tærasta snilld og ég horfði á þá hvern á eftir öðrum og langaði eftir hvern þátt að blogga allavega einn brandara. Þetta eru engan vegin þessir týpísku grínþættir heldur bara svona grín að þessu almenna lífi.

Ekki það að þetta komi mér neitt á óvart því Silja sem er handritshöfundur er ein af fyndnari konum sem ég hef hitt um ævina, hef ekki hitt hana oft en hún er með ótrúlega beittan og skemmtilegan húmor. Í þessum þáttum nær hún að gera grín að okkur öllum, gera grín að date-lífinu, para-lífinu , vinnu-romance, hún nær að gera grín að öllu því sem svo erfitt er að gera grín að án þess að það verði kjánalegt.

Fannst ég bara knúin til að skrifa um þessa snilld sem Ástríður er.

Ég er mjög þakklát bestu vinkonu minni að hafa bennt mér á þessa þætti á Vodinu mínu

Ástríður – snilldin ein.

Kolla…samt bókabloggari

Í morgunkaffinu eftir að ég fékk mér hrökkex með yndislegu vinkonu mínum í vinnunni þá tók ég mér extra 5 mínútur til að ljúka við bókina sem ég byrjaði á rétt fyrir kvöldmatartímann í gær. Ég var stödd heima hjá fallegu foreldrum mínum með prinsinn og ákvað að nota tækifærið og byrja á bókinni sem ég fékk lánaða frá fyrrverandi konunni …sem einmitt bróðir minnar fyrrverandi skrifar. Flókið en jæja.

Ég var nú aldeilis ekki fyrir vonbrigðum með hann Mikael Torfason.  Ég hef lesið allar bækurnar hans og verið missátt en alltaf sátt samt. Þessi bók er að mínu mati sú allra besta sem hann hefur skrifað . Og ekki bara það , heldur finnst mér satt að segja þetta barasta vera besta bókin eftir íslenskan höfund sem kom út á þessu ári. Verst þykir mér eiginlega að hafa ekki lesið hana fyrr því þá hefði ég getað valið hana bestu bókina í kosningu bókabúðastarfsmanna .

Áður en ég fer að segja af hverju mér fannst bókin góð þá er víst best að impra aðeins á söguþræðinum.

Bókin fjallar um Birgi Thorlacius sem er í rauninni besti vinur sögumannsins og bókin er skrifuð af sögumanni sjálfum. Birgir er gjaldþrota útrásarvíkingur , fráskilinn og meðvirkur úr Fellahverfinu (sem sögumaður er líka). Birgir er að rannsaka á eigin vegum hvernig móðir hans dó. Þetta er í stuttu máli það sem stendur aftaná bókinni en mér finnst þetta samt ekki lýsa því hvað bókin er um.

Kanski vegna þess að þetta er ekki þessi týpíska spennusaga eða þessi bók er bara ekki týpískt neitt. Svo finnst mér eins og margir haldi að bókin fjalli um útrásarvíkinganna sem hún gerir í rauninni ekki. Ef ég á að vera alveg heiðarleg (sem ég á auðvita að vera) þá langaði mig ekkert sérlega að lesa bókina þegar hún kom út, mér skildist að hún fjallaði um útrásarvíking og hélt að hún væri um kreppuna eins og hinar triljón bækurnar sem hafa komið út þetta árið. En svo var aldeilis ekki. Ég hinsvegar þekkjandi aðeins höfundinn grunaði að það væri nú eitthvað almennilegt í bókinni gaf einni af mínum bestu vinkonum hana í jólagjöf. Þessari vinkonu hef ég alltaf gefið bók (nema síðustu jól því þá var kreppan nýskollin á) og hún hefur að ég held alltaf verið mjög ánægð með valið á bók hjá mér í pakkann sinn.

Ég spurði hana hvernig bókin hefði verið og hún var vakandi til að mig minnir 04:30 á aðfaranótt jóladags að lesa…svo góð var bókin. Svo ég brunaði að sækja mér eintak að lesa um leið og ég heyrði þetta.

Mér finnst bókin frábær, hún er ekki beint falleg en jú samt er hún það. Inn á milli finnst manni eins og höfundurinn sé sögumaðurinn en samt veit ég ýmislegt um höfund sem sýnir mér að það stemmir ekki. Eflaust notar hann samt sjálfan sig og fólkið í kringum sig eitthvað því persónurnar í bókunum hans verða svo lifandi. Svo miklu meira lifandi heldur en í öðrum bókum einhvernvegin . Mér leið eins og ég væri að lesa sanna sögu en samt stendur á fyrstu blaðsíðu bókarinnar að fólkið sé skáldað og sagan sjálf líka.

Ég er búin að taka mér nokkrar bækur í hönd núna yfir jólin og allar hafa þær ratað upp í hillu aftur áður en 50 blaðsíðum var lokið, náði ekki að festast í neinu og var alveg að gefa upp vonina þegar ég spurði vinkonuna hvernig þessi bók hefði verið. Svo fyrir þá sem eru viðkvæmir þá er höfundur óvenju penn í þessari bók svo engin hætta á því að neinn fari yfirum í tepruskapnum af lestrinum.

Mér finnst Mikael Torfason frábær höfundur og Vormenn Íslands  er klárlega komin í uppáhalds hilluna mína. Ég mælist til þess að sem flestir bókaormar kíki í þessa bók og langar að taka það sérstaklega fram að hún er ekki um kreppuna og útrásarvíkinga, þetta er bara saga af manni úr Fellunum og lífinu frá því að mamma hans deyr.

Ég vona svo sannarlega að höfundurinn sé byrjaður á næstu bók og ekki líði eins langt á milli og síðast !

Kolla…fann loks jólabókina í ár.